Een dagboek vanuit de hoorn van Afrika

Joris’ Nieuwsbrief.
Deel 4 – 19 oktober 2006

Goeiemorgen allemaal!

Weer een kleine 2 weken verder, tijd voor een nieuwe nieuwsflash. Sinds mijn vorige teken van leven ben ik niet meer in mijn dorp geweest en heb ik niet meer voor mijn thesis gewerkt, maar heb ik hier zwaar de toerist uitgehangen. Dat was zeker en vast de moeite waard en een aanrader voor al wie genoeg heeft van massatoerisme en graag het avontuur eens wil opzoeken, want reizen hier is alles zo goed als zelf ontdekken en andere toeristen tegenkomen is een half mirakel. Enkele korte impressies die ik wel de moeite waard vind om te delen.

# Addis Abeba, de hoofdstad, centraal in het land gelegen.

Ik ben er nog maar een kleine 2 dagen geweest en zal er nog 2 dagen ronddolen tijdens mijn terugreis. Het is alleszins de grootste heksenketel die ik al ooit gezien heb, onvoorstelbaar. De stad is eerst en vooral al supergroot, op straat loopt het overvol van mensen en het vervoer gebeurt er vooral met blauwe minibusjes, 17.000 stuks. Die stoppen op vaste plaatsen en roepen dan naar waar ze rijden, je springt er dan op en af en betaalt 10/20 of 30 eurocent naargelang hoever je meerijdt. Klinkt allemaal heel logisch en is dat ook, maar in realiteit is het wel niet te snappen want je verstaat die plaatsnamen niet, straatnamen gebruiken ze niet en routes ken je niet. Dan moet je je ook nog voorstellen dat er altijd wel 20 busjes tegelijk staan te roepen, er 5 aankomen en er 5 vertrekken, uiteraard daarbij elkaar elke keer bijna van de baan rijdend. Het verkeer en de bus in Belgie is er echt een verkeerspark tegen.

Gelukkig kon ik wel echt van al die chaos genieten, nu ik het leven hier al gewoon ben en de manier van leven best leuk, grappig en fascinerend vind, was het echt de moeite gewoon al die drukte vanop een afstand waar te nemen. Ik ga me daar nog amuseren als ik er alleen 2 dagen de stad ga ontdekken!

Maar goed, dat was de indruk die halve dag dat ik er was, de volgende ochtend namen we de bus om verder naar het zuiden te reizen. Opstaan om 4u45, taxi om 5u van het hotel richting het busstation. De stad was doods, echt doods, hier en daar slenterden er nog wat late feestvierders rond of schaars gekleede dames, maar verder was alles verlaten. Ik begon zowaar te denken dat er ook rust bestond in Addis Abeba. Toen we iets meer in het centrum kwamen, ontdekte ik weer iets nieuws, atletiek leeft dus toch hier. Groepen tot 25 mannen liepen door de donkere straten, en dat om 5u in de ochtend. Dichter bij het busstation kwamen we nog maar Hailes en Bekeles tegen, soms alleen, soms per 2 of 3 en soms per 10 of 20. Zouden daar de toekomstige wereldtoppers tussen lopen? Het is alleszins de enige moment dat je veilig kan lopen, zo vroeg, wanneer er nog amper verkeer is op de weg.

Eens in het busstation was de rust alweer snel over, opletten voor dieven sprak de taximan nog snel, en dan begon ons avontuur. Nu wist ik waarom het zo stil was op de wegen, iedereen was op het busstation! Alle bussen naar verdere steden vertrokken om 6 uur: daar sta je dan, 100 bussen, duizenden mensen en zoek de juiste bus, let terwijl goed op je bagage en laat niemand je helpen want dat willen ze allemaal, tegen betaling uiteraard. Assertiviteit kan je op zulke momenten niet genoeg hebben, of net genoeg. Ach ja, andere blanken ? Nog nooit gezien op een bus hier, enkel in jeeps. Maar goed, we waren vertrokken. Dag Addis, dag drukte, op zoek naar rust !

# Bale Mountains national park

Hier brachten we 5 dagen van onze reis door. Een uitgestrekt natuurgebied op 3100 tot 4100 meter hoogte. We regelden er een trektocht van 4 dagen met overnachting onderweg. Stel je het allemaal niet te toeristisch voor, want er komen amper toeristen, 1500 per jaar in totaal, waarvan de grote meerderheid met de jeep. Ons avontuur was wat meer dan dat en zeer de moeite waard. Overdag wandelen we een uur of 5, zonder een levende ziel tegen te komen (rust, zalig). Onze gids wees de weg, 2 paarden droegen de bagage. Tegen 16u sloegen we onze tenten op, ergens tussen rotsen en struiken, een camping is iets anders. Alles gebeurde echt midden in de natuur, dat is pas camperen ! Koken op houtvuur, water filteren uit een rivier, verwarmen aan houtvuur onder de rotsen,... Ik heb er van genoten, en net geen kou geleden, want de temperatuur was daar wel een stukje lager dan wat ik hier gewoon was, maar een muts en sjaal hebben me hier niet al te veel geld gekost gelukkig.

Onderweg was het vooral genieten van de natuur en soms wat dieren: vossen, everzwijnen, enkele soorten herten en vooral veel vogels. De ornitologen onder jullie: boeken die vlucht !

# Busreizen voor gevorderden

Tot slot wil ik jullie de laatste les busreizen ook niet ontnemen, want na verschillende busritten begin ik mezelf al een kenner te vinden. Voor alle geinteresseerden, het is wel iets voor vroege vogels. De laatste 4 dagen stond ik op om 5u45/5u40/4u45 en 3u20 ! En dat gewoon om de bus te nemen ! Nog enkele busweetjes:
* raampjes en gordijnen worden door alle Ethiopiers per definitie gesloten gehouden, ook als het snikheet en muf is en je bijna doodvalt, dus neem steeds een plek aan een raam dat je zelf kan bedienen
* eten op de bus, geen probleem, gewoon alle afval op de grond gooien, dat is normaal, na 2 dagen is het dus een stort onder je voeten
* een busrit langer dan 2u over hobbelige wegen, gegarandeerd iemand die uit het raam hangt om zijn vorige maaltijd te delen met de natuur, of met jou als hij het raam niet open krijgt
* de achterbank, de begeerde plek op schoolreis, hier iets minder, je vliegt er om het kwartier zowat 15 centimeter omhoog als de chauffeur zich weer even F1-piloot waant
U weze gewaarschuwd !

En nog een laatste busavontuur om af te sluiten.

Tijdens onze heenreis zagen we onderweg een bus in panne, niks nieuws, dat zie je hier elke dag 10 keer dachten we, maar deze was wel heel grappig. De benzinetank was namelijk losgekomen en hing onder de bus op de grond, waren wij blij dat het onze bus niet was!
5 dagen later stappen we op een bus om terug te rijden, u raadt het al ? Inderdaad, de bewuste bus ! Het probleem was wel opgelost hoor, nieuwe benzinetank, zeer zeker, 3 zelfs. In het midden van de bus stonden 3 volle jerrycans met benzine. In 1 ervan hing een darm die naar de motor ging, net onder de jerrycans en op die manier gebeurde de benzinetoevoer. Heel de weg hield iemand dan die jerrycan vast want op die hobbelwegen was dat nodig, en na een uur of 2 werd de darm van kan gewisseld. Even stoppen daarvoor ? Neen man, gewoon de motor even afzetten op een stukje bergaf en laten bollen die bus. Terwijl snel de darm uit de kan en in een andere, leuk leuk, vooral als je zoals ik net die plek hebt op de bus naast die jerrycans en er dan nog goed veel benzine over je arm wordt gemorst ! Was ik even blij dat ik van de bus kon (en nog leefde!)

Voila,

dat was het alweer. De vakantie zit erop, terug (met de bus uiteraard) naar het dorp en de laatste weken gegevens verzamelen beginnen morgen.

Bedankt voor uw aandacht, en tot binnenkort !

Joris

---

---

Joris’ Nieuwsbrief.
Deel 2 – 19 september 2006

Gegroet allemaal,

De eerste 30 dagen zitten er hier ondertussen voor mij weeral op, 15 dagen geleden ook sinds de eerste nieuwsbrief. Onmiddelijk na het verzenden van dat eerste teken van leven, ben ik terug naar 'mijn' dopr vertrokken, en pas vandaag nogmaals naar 'de internetstad' teruggekeerd. Ik was dan ook verheugd zonet jullie reacties en antwoorden te lezen en nu toch weer iets meer te weten over hoe het leven er in Belgie aan toegaat. Zelfs stel ik het hier nog steeds wel, en deze keer durf ik echt zeggen dat ik nu weet hoe ik hier (of beter ginder in mijn dorp) gezond nog 2 maanden kan overleven. Toch blijft het leuk naar de stad te komen om er op internet te kunnen, een douche te nemen, electriciteit te hebben,... Echt nog een groot verschil in de mainier van leven tussen de stad en het dorp, een verschil dat in Belgie onbestaande is.

De komende 5 dagen blijf ik zelfs hier omdat er een internationaal congres is met ook veel proffen van Leuven en ook wij, de studenten, zijn uitgenodigd. Het contrast zal groot zijn, de proffen die in het mooiste hotel van de stad logeren en wij op onsze vuile bergschoenen en kleren die ook niet echt proper mer te noemen zijn, geweldig toch.

Zaterdagochtend neem ik dan de bus samen met 2 andere studenten en gaan we op reis, na 2 dagen zijn we dan in een nationaal natuurpark en daar gaan we 5 dagen rondtrekken en overnachten in een tent. Een gids, een kok en een bewaker (voor de wilde dieren qf te schieten moesten ze honger hebben) huur je daar, maar meer daarover als ik terugben.

Hieronder eerst nog wat impressies die ik de voorbije week op mijn laptop neertokkelde.

Zondag 10 september 18u30, oudejaarsavond hier in Ethiopië. Morgen, 11 september in onze kalender, is het hier de eerste dag van het nieuwe jaar. Veel stellen die feestdagen hier niet voor, of toch niet voor ons. Elk feest lijkt mij zowat hetzelfde, behalve dat nu alle kinderen met brandende takken door de straten lopen. De rijkere gezinnen kopen een schaap of geit ter gelegenheid van het nieuwe jaar, ook ons gastgezin (met ons huurgeld nvdr) heeft zijn schaap hier al op het binnenplein staan en morgen wordt het geslacht, ik ben benieuwd.

Verder gaat het leven hier rustig door, en wandel ik elke dag naar het veld voor mijn onderzoek. Enkel vorige week heb ik 1 dagje moeten passen, ik voelde me overdag op het veld niet al te goed en naar mate de dag vorderde werd dat gevoel er zeker niet beter op. De terugtocht was dan ook een heuse martelgang met 3 ruststops onderweg. Gelukkig kon ik de laatste 20 minuten, het enige stuk op de grote weg voor die wandeling, in de laadbak van een jeep afleggen. ’s Avonds 38 graden koorts en de dag erna rustig in het dorp gebleven om te genezen. Was ik blij dat ik er snel weer bovenop was, want ziek zijn is hier niet echt aangenaam. Ondertussen sukkel ik enkel nog wat met een verkoudheid en massa’s koortsblazen op mijn lip, maar ook deze 2 ongemakjes verdwijnen langzaamaan. (voor de geïnteresseerden, mijn darmen doen het hier wonderbaarlijk goed en zijn blijkbaar vaan hoogstaande kwaliteit, waarvoor dank aan moeder natuur voor het schenken van deze bijzondere gave)

Toen ik gisteren thuis kwam van het veld, samen met mijn vertaler (Goytom), wou hij me graag zijn huis laten zien. Jammergenoeg ben je dan direct vertrokken voor minstens een uur, want sneller geraak je niet meer buiten. Altijd een beetje erg ook wel, je komt dan in dat huis, en krijgt uiteraard koffie aangeboden, dit gaat via een hele ceremonie met 3 koffie’s die al gauw een uurtje duurt. Als blanke gast krijg je dan ook altijd het beste, of gaan ze nog speciaal iets halen voor jou, dat ze zelf nooit kopen omdat het veel te duur is. Ik stel me er al geen vragen meer bij want dat heeft toch geen nut, die mensen zijn nu éénmaal zo. Zo werd er gisteren voor mij speciaal een pepsi gekocht, appelsienen gesneden, rietsuiker gegeten en kreeg ik mijn eigen bord terwijl de anderen met 7 van een even groot bordje aten, waarom toch? Trouwens, als ik het woord huis gebruik, moet je je daar enkel 1 kamer bij voorstellen, want een huis is hier gewoon 1 kamer waarin ze dan vaak met 5 of meer leven. Zo slaapt mijn vertaler bijvoorbeeld samen met zijn mama in 1 bed, grappig toch.

Op straat blijft de situatie nog steeds dezelfde als de eerste dagen. Toen dacht ik nog dat ze me na een paar dagen wel zouden kennen en me niet meer zo zouden naroepen, nu weet ik wel beter. Door het dorp lopen wil zeggen dat je constant wordt nageroepen door kinderen met de vraag “what is their name”, of soms nog beter “Joris, what is their name”. Dat klinkt allemaal wel leuk, maar als dat per minuut 5 kinderen zijn is dat echt om zot van te worden soms, ook willen ze je dan allemaal een hand geven of aan je hand met je mee wandelen. Ook dat is soms echt niet meer leuk, en dan negeer je ze maar je blijft ze uiteraard horen, ze hangen aan je kleren, enz…

Maandag 11 september 7u55, de eerste dag van het nieuwe jaar hier, het jaar 1999. Hun kalender is de Juliaanse kalender en hun jaar telt 12 maanden van 30 dagen en 1 maand van 5 of 6 dagen. Ook de uren zijn hier anders, de dag begint om 6u ’s ochtends (12u hier) en loopt dan tot 18u (12u opnieuw genoemd), dan begint hun nacht (opnieuw van 1u tot 12u), eigenlijk vrij logisch als je er eens bij nadenkt, en de dag loopt hier dus mooi samen met de uren dat de zon schijnt, 12u dag en 12u nacht, zo logisch als iets. De eerste dag van het nieuwe jaar wil ook zeggen, het einde van het regenseizoen, waarvoor ik spontaan een hip hip hoera aanvraag. Ik zal er zeker niet rouwig om zijn als er hier de komende 2 maanden geen druppel regen meer valt. Het weer van de voorbije maand kan je redelijk eenvoudig omschrijven. In de voormiddag, al vanaf 8u ’s ochtends, scheen de zon meestal stralend, zodat je echt wel kon verbranden en zonnecrème zeker geen overbodige luxe was. Ik ben dan ook al een aantal huidlagen verloren. Vanaf de middag kon alles dan plots omslaan en dichttrekken, de bliksem en de donder zag en hoorde je dan al van ver afkomen en je kon het vaak zien regenen aan de andere kant van de vallei op nog geen kilometer van waar ik zat te werken. Dan kwam het er op aan van snel alles op te bergen, kw en kw-broek aan te doen en een schuilplaats te zoeken (die er eigenlijk niet was). Eens de hemelsluizen openstonden was er geen andere optie dan wachten en hopen dat het snel stopte en je niet te nat was, eens gedaan met regenen bleef het 8/10 droog voor de rest van de dag.

Als jullie trouwens dachten dat ik eens lekker uitgeslapen heb vandaag, op nieuwjaar, dan hebben jullie het mooi fout. Om 6u was ik al wakker, ik hoorde namelijk raar geluid buiten voor mijn kamer. Toen ik buiten kwam wist ik direct hoe laat het was, de tijd van het schaap was aangebroken en het lag daar al half dood voor mijn deur, de laatste stuiptrekkingen aan het volbrengen. Nu, 2u later, is het helemaal ontbonden, en zijn alle delen mooi gescheiden. En niks gaat hier verloren, alles wordt gebruikt, wees daar maar zeker van. Zelf hebben we een lekker ommeltje gebakken als ontbijt terwijl het schaap achter ons aan een boom hing en “bewerkt” werd.

Ons leven hier is best te vergelijken met primitief camperen. Ik woon hier momenteel samen met nog 3 studenten rond éénzelfde binnenplein waarrond we elk een kamertje hebben. Ook het gezin van wie we die kamer huren, woont rond dat binnenplein. Een hond, een kat en wat kippen zijn de vaste bewoners van dat pleintje, uw afval gooi je gewoon op een hoop op dat binnenplein, zo werkt dat hier. Afval verzamelen is hier onbestaande, alles wordt dan ook wel voor alle mogelijke doeleinden opnieuw gebruikt, maar als er toch afval is laten de mensen dat gewoon liggen, echt wel vervuilend. Maar goed, terug naar ons leven hier. Op dat binnenplein is ook “het wc-gebouw”, doorspoelen doe je door zelf water uit de regenton te nemen, of van de kraan die ook op het binnenplein staat. (een heuse luxe trouwens zo’n kraan hoor, slechts de rijke huizen hebben dat hier). De wc is uiteraard een Frans exemplaar, bij deze wil ik jullie alvast uitdagen voor een wedstrijdje “op zijn Frans naar het wc gaan” als ik terug ben. Nog een laatste wc détail, het papier moet in een mand ernaast, niet in de wc, voor als jullie al wat willen oefenen hé. Koken zelf doen we dan ofwel buiten, als het goed weer is, ofwel binnen in de kamer, een aparte keuken hebben we niet. We maken daarvoor gebruik van kerosinevuurtjes, zoiets als campinggas eigenlijk. Het eten bestaat altijd uit een mix van groenten, en dat smaakt wel goed hier: tomaat, ajuin, aardappel, costa (spinazie), wortelen, kool en biet vind je hier wel elke dag in de winkel of anders op de markt op zaterdag. Dat samen met rijst, pasta of couscous geeft een lekker resultaat. Bananen en appelsienen kan je hier ook kopen in het dorp, en ook die hebben minstens evenveel smaak als bij ons. Aan andere dingen kan je je geld hier niet uitgeven in het dorp, want die zijn er niet, tenzij nog cola in flesjes, die zijn er ook, en honing op de marktdag. Choco, confituur, melkpoeder, chocolade, rozijnen, koekjes, theezakjes, paprika, courgette, aubergine, prei, dat is er wel in de stad, op 50km van hier en waar ik om de 2 weken wel eens kom (anders zouden jullie ook dit nieuws niet kunnen lezen). Die verplaatsing gaat dan met de bus, en vraagt wel wat tijd. Zo zat ik vorige keer op de terugweg eerst 2,5u op de bus voor die vertrok, hij moet namelijk vol zijn, busuren bestaan hier niet. Onderweg pikte hij dan nog 10 mensen op terwijl er al lang geen plek meer was, en zo waren we dan nog 2,5u onderweg, van avontuur gesproken. Alles zal wel veel duidelijker worden aan de hand van foto’s als ik terug thuis ben. Het onder woorden brengen is naar mijn mening zeer moeilijk.

Vrijdag 15 september. Vandaag houd ik het bij enkele wist-je-datjes:

*ploegen op de traditionele manier, met 2 ossen, veel moeilijker is dan het lijkt, dat heb ik gisteren zelf ondervonden tijdens een korte proefsessies waarbij de ossen eerder met mij op wandel waren dan ik met de ossen

*mensen hier in het openbaar nooit laten zien dat ze een koppel zijn, maar bevriende mannen wel aan elkaar hangen dat het niet normaal is, terwijl homofiele hier bij wet verboden is, maar het voor mij de eerste week leek dat half Ethiopië homofiel was, pas toen ontdekte ik het begrip “toon je vriendschap tussen mannen”

*je kinderen in dorpen een enorm plezier doet wanneer je ze gewoon je lege fles water geeft, je ziet ze dan echt opfleuren en die fles gaat hun familie zeker nog een paar maanden gebruiken

*tijdens een wandeling ik plots 8 mannen tegen kwam die een vrouw op haar bed de berg opdroegen om naar “het ziekenhuis” te brengen

*de vrouwen hier bevallen in het midden van het veld naast een bron

*het gooien van stenen hier een normale zaak is, zowel naar vee als naar kinderen, en ook iedereen daar dus zeer bedreven in is en vanop 20 meter nooit een doel zal missen

*ik gisteren iemand van op het werkveld naar het dorp liet gaan en terug om een batterij te kopen, ik daarvoor 50eurocent betaalde, een zeer goede beloning, en die persoon die weg (800 hoogtemeters in totaal) aflegde in1u30 terwijl ik er in een goed wandeltempo 1u50 over doe: respect!

*de openbare toiletten hier hetzelfde zijn als de straten

*er een korte hongersnood was in ons dorp, 3 dagen zonder bananen, cola (het luxeproduct bij uitstek) en koekjes

Terug naar de orde van de dag nu. Ik kan nog vertellen dat we zaterdag een dagtocht deden, vertokken om 6u in de ochtend en aangekomen om 18u. De natuur is hier echt impressionant, volledig ontoeristisch en rust overal. Mensen die van de bergen houden zouden hier echt hun hartje kunnen ophalen. We wandelen van een hoogte van 2700m naar een hoogte van maar 1300m, rotswanden van 100 meter hoogte waren geen uitzondering, echt de moeite. Maar goed, in woorden zegt dat niet veel. Zelf krijg ik ook de allures van een echte Japanner, en trek ik fotos aan de lopende band, het wordt bijna een verslaving.

Ik dank u bij deze voor uw aandacht, en stop mijn 2de nieuwsbrief hier, anders wordt hij langer dan mijn thesis en dat kan ook niet gezond meer zijn.

Laat me deze week gerust nog iets weten via mail, ik ben al lichtjes Belgievreemd aan het worden, ook vragen (ze kunnen niet dom genoeg zijn) kunnen steeds gesteld worden, een antwoord zal u krijgen! In de ontwikkelde (kuch kuch) stad kan ik tot vrijdag op het net (en ook gsm werkt 4 dagen maar terug smsen kan mijn financiele kant niet aan) om dan weer 10 dagen weg van de beschaving te leven.

Het ga jullie goed, rijke westerlingen !

Geniet van de chocomousse, ijsjes, pizzas, fruitsap, tiramisu... (en de regen, hahahahahahahahaha, hier is het regenseizoen voorbij)

Hoogachtend,

Joris

---

©1999-2012 Daring Club Leuven Atletiek vzw | Diestsesteenweg 288B 3000 Leuven | nieuws engine: Plant A Flag bvba | top

Alle foto's en teksten op deze site zijn auteursrechtelijk beschermd. Publiceren kan alleen mits toelating van de respectievelijke auteur.
Contacteer de webbeheerders of .