• Samenkomst om 8u30 op de parking van St Kamillus in Bierbeek. Eventueel kunnen we carpoolen en de overige wagens veilig achterlaten op de parking van St Kamillus.
• Tussenstop in het wegrestaurant van Wellin ( E411).voor een drankje en een plasje.

De rit vanuit Bierbeek tot Lesse is ongeveer 120 km

• Aankomst te Lesse is voorzien rond 11u30.

• Start wandeling om 11u45. Afstand = 16,5 km, wandelduur = 5u à 5u30. Stevige stapschoenen zijn een must. Bij regenweer is reservekledij geen overbodige luxe. Onderweg zoeken we een aangepaste

picknickplaats waar we de inhoud van onze knapzak kunnen verorberen. Voor die inhoud en drank dien je zelf te zorgen. Op onze wandelweg passeren we het boekendorp Redu. In het dorpscentrum zijn er enkele gezellige caféétjes waar we afhankelijk van de omstandigheden eventueel even op adem kunnen komen.

• ^{Aard van de wandelwegen: Het grootste stuk van het parcours verloopt over boswegen en - paden, ideaal voor natuurliefhebbers, maar ongeschikt voor rolwagens en kinderwagens. Het aandeel asfaltwegen bedraagt ongeveer 5 km, en wel van een eind voor Séchery tot net voorbij de woonkern van Redu, net als in de kleine woonkern van Lesse. Het wandeltempo word bepaald door de traagste stapper !}

• Einde wandeling rond 18u30: Nadien is de mogelijkheid voorzien om in één van de restaurantjes van Redu met de ganse groep te gaan eten. Dit is geheel vrijblijvend.

 Spreekt dit programma je aan neem dan zo spoedig als mogelijk contact op met ondergetekende, de plaatsen zijn beperkt.
 Veteraan-van-dienst: Staf De Wit
^{Tel:  016 - 462 441 of e-mail: staf.de.wit@pandora.be}


De veteranen werden wandelen gestuurd ! !

Na de geslaagde wandeling van het vorige jaar (zie clubgeest nr. 4 jaargang 2001) stonden we 364 dagen later op dezelfde plaats van samenkomst, St – Kamilius Bierbeek,met ongeveer hetzelfde team: 7 dappere veteranen en enkele echtgenotes en dezelfde weersvoorspelling ‘regen’. Alle ingrediënten voor weerom een succesvolle wandeling waren dus aanwezig!

De deelnemers J.,M.,L.,J. namen plaats in voertuig A met chauffeur F. Voertuig B werd bemand met E.,D.,H.,J.,G. en chaufffeur S. De wet op de privacy noodzaakt mij in dit verslag enkel met initialen te werken.(Een pientere lezer zal wel vlug de bewuste personages herkennen).
Aangezien ikzelf maar in één wagen kon plaatsnemen,kan ik enkel verslag uitbrengen van wat zich in wagen B afspeelde. Naar wat men mij na afloop toevertrouwde gingen de intellectuele gesprekken in wagen A bij de heenreis over: ’Frequent voorkomende errectiestoornissen bij fietsers’. Bij de terugreis ging het in dezelfde praatgroep over ‘Relatieproblemen’ . Of die problemen een gevolg waren van het fietsen werd er niet bij verteld.
In onze groep werden er plannen gesmeed over verscheidene nog te verwezenlijke sportprestaties.Na overleg bleven volgende opties nog over: valschermspringen met of zonder valscherm; met of zonder helm of zweefvliegen of benjispringen.Een duidelijke beslissing kwam er nog niet uit de bus. Chauffeur S., tevens onze gids, zou onderweg alvast uitkijken naar een geschikte brug.Iedereen was bereid om elastiek uit onderbroek en kousen af te geven om een stevige elastiek te fabriceren.De voorkeur van de dames ging naar een duo– of trioparachutesprong.Wie voor of achter de instructeur bij het springen zou plaatsnemen is nog steeds onbeslist. Aan het gesprek kwam een einde toen onze chauffeur de parking van het wegrestaurant te Wellin opdraaide voor de geplande plas- en drankstop. Deze pi(t)sstop ging vliegensvlug en beperkte zich tot het stoppen van de wagens, het stilleggen van de motor,het uitstappen van de passagiers, twee passen in de richting van het wegrestaurant, rechstomkeer maken, instappen, starten en weer weg wegens te veel caravans met Nederlandse nummerplaten.
De plas-en drankstop werd dan verplaatst naar Bertrix. Op de Grand Place werden we opgewacht door een delegatie motards. Iemand van ons gaf de start en ze scheerden weg. Het etablissement ’Le Gallopant’ werd door ons uitgekozen.De slimsten onder ons kozen voor een chocolat chaud ‘maison’. De pechvogels degusteerden een koffie. Voorproever M. concludeerde onmiddellijk: ’slecht’! Nog een korte rit en we arriveerden in Chassepierre,de startplaats van onze wandeltocht.Men had hier voor onze groep enkele rotsblokken getransformeerd in tafels en banken zodat we comfortabel konden picknicken .Wanneer de meesten hun boterhammetjes hadden verorberd en dachten te starten, bleek onze voorzitter nog maar aan de tweede gang van zijn dagschotel te zijn.Nadat hij zijn dessert binnenhad konden we dan toch starten onder een bewolkte hemel.Na een halfuurtje marcheren kregen de meesten warm en stopten hun regenkledij in de rugzakken.Toen de laatste rugzak was dichgeknoopt begon het lichtjes te regenen, dan wat harder en tenslotte goot het water. Het landschap van de Gaume verdween onder een sluier van wolken en regen.Even verder kwamen we aan het door onze gids voorspelde ‘…fraaiste deel van het parcours,maar niet geschikt voor mensen met hoogtevrees.’ Na een steile afdaling, grenzend aan de Semois, net voor een kloof in te glijden; werd de wijze raad van M. ingevolgd om een hogergelegen beter begaanbaar pad te gebruiken. We kuierden verder genietend van de mooie omgeving en trokken nog zes keer onze regenkledij uit en aan.Ondertussen luisterden we geboeid naar de verklaring van J. een ex-braceur (wildopjager) over de genummerde bomen.Bleek dat het wild dan wist tussen welke genummerde bomen het moest lopen om te ontsnappen aan de daar geplaatste jagers. F., in zijn jeugdjaren een beloftevol vinkenier gaf uitleg over het commando "vogel op de grond!"
Maar de meeste aandacht kreeg M. expert en tevens auteur van een wetenschappelijk werk dat handelt over: "ezels,muilezels en muildieren" M.heeft nog geen uitgever gevonden,maar zijn studie leverde hem wel een levenslange gratis toegang op voor de zoo van Antwerpen en van Planckendael.
Zonder in details te willen treden, heeft het in deze ezelfamilie veel te maken met wie, ezel of paard, tijdens de voortplantingsact vooraan in de uitgegraven put gaat staan en wie achteraan plaatsneemt.Ezels die geen kuil of partner weten te bemachtigen kunnen zich nog steeds behelpen door te dromen?? Met ontzag luisterde ons gezelschap naar de bioloog. Onze dierenvriend had echter ook ooit een negatieve ervaring met een paard ! Hun relatie werd afgebroken nadat M. ongewild het lieve dier in de elektrische omheining liet bijten in plaats van in het aangeboden boterhammeke.Sindsdien kreeg het dier bij het opmerken van M. steeds agressieve buien en sprong uiteindelijk over de omheining en knielde neer op de openbare weg.De geboeide toehoorders merkten niet eens dat we onze aankomstplaats bereikt hadden.Ons getraind team had er slechts 4 uur over gedaan in plaats van de voorspelde 5 à 5u.30. Deze prestatie werd na het stretchen in de kantine van de camping overgoten met de streekgebonden Orval.
Aangezien we pas anderhalfuur later in het restaurant verwacht werden ,werd er nog een plaatselijk tochtje ingelast.Op tijd verschenen we met propere schoenen in "La vieille ferme". We namen plaats aan onze gereserveerde tafel.Sommigen maakten een keuze uit de wijnkaart.De kenners bestelden meteen 75 cl. Chouffebier. Net toen J. overwoog om een kamer te bespreken,werd er tussen de aanwezige gasten nog een Leuvens koppel herkend.Beide vrienden waren ook blij verrast hier betrapt te worden.Net op tijd kwamen de lekkere forellen uit de keuken gesparteld.We lieten het ons smaken.Het eetfestijn werd afgesloten met een verrukkelijk Orvalijs met speculaas.Voldaan zochten we rond 21 uur onze wagens op.We hadden de leuze van onze veteranengroep weer waar gemaakt: "Als het maar goed was, de rest hebben we al gehad !!" Op de terugweg dommelden de meesten in en mogelijk begonnen enkelen reeds te dromen. (Veteraan- van – dienst: Hugo Parton.)